Biografie

Patrick Bruel is geboren op 14 mei 1959 in Tlemcen in Algerije (een voormalige kolonie van Frankrijk) als Patrick Benguigui. Zijn ouders waren onderwijzers.

Baby PatrickOp 3 juli 1962 verklaarde president Charles de Gaulle dat Algerije onafhankelijk mocht worden. Op 25 september 1962 werd officieel de republiek Algerije uitgeroepen. Samen met zijn moeder (zijn vader verdwijnt uit zijn leven als hij nog maar 3 jaar oud is) vertrekt hij in 1962 naar Frankrijk en groeit op in Argenteuil, een voorstad van Parijs. Op 14 februari 1972 wordt zijn halfbroer David Moreau geboren.

Jeugdfoto´s PB collage

Jeugdfoto´s Patrick Bruel 2

In 1975, als Patrick 16 jaar is, hoort hij in l’Olympia de franse zanger Michel Sardou zingen. Hij was zó onder de indruk van deze zanger, dat hij voor zichzelf besloot ook zanger te worden.

Op 25 juli 1975 wordt zijn 2e halfbroer Fabrice Moreau geboren. Hij zit op de middelbare school ‘Hendrik IV’ en ‘François Villon’ in Parijs en brengt zijn vrije tijd door met voetbal. Hij verdient wat bij om zijn stages te kunnen betalen en werkt in zijn vakantie bij Club Med. Hij organiseert daar talentenjachten en doet daar zelf ook aan mee.

Filmcarrière

On cherche 2 jeunes avec l'accentOp 14 juni 1978 valt zijn oog op een kleine advertentie in ‘France soir’: Alexandre Arcady zoekt 2 jongens tussen de 15 en 18 jaar met een buitenlands accent om in zijn eerste film ‘Le Coup de Sirocco’ te spelen. Er zijn op dat moment voetbalwedstrijden (WK) op televisie, maar hij gaat er toch heen. Hij wordt opgemerkt door de broer van Arcady en hij krijgt de rol (juli 1978). Het is maar een kleine rol, maar Patrick heeft wel de smaak te pakken. Wel heeft hij ook nog zijn contract bij Club Med in Mexico. Na de opnames van ‘Le Coup de Sirocco’ vertrekt Patrick voor 15 dagen naar New York, zijn vriendin achterna. Hij zou er 9 maanden blijven. Hij ontmoet hier iemand die veel zou gaan betekenen voor zijn latere zangcarrière: Gérard Prèsgurvic.

Patrick en Gérard Présgurvic

 

1. Le coup de sirocco (1979) Alexandre ArcadyOp 18 april 1979 verschijnt ‘Le Coup de Sirocco’ in de bioscopen. Deze film wordt Patrick zijn eerste televisiedebuut als acteur in een uitzending van Michel Drucker.

Le Coup de Sirocco, collage

Patrick speelt vervolgens in meerdere films :

‘Un pas dans la forêt’ 1979, ‘Ne me parlez pas d’amour’ 1980, ‘la Mort en sautoir’ 1980, ‘le Rembrandt de Verrieres’ 1981, ‘Maigret se trompe’ 1981, ‘Ne me parlez d’amour’ 1980

In 1981/1982 vervult Patrick zijn dienstplicht in Fontainebleau. Hij ontmoet er de toekomstige schrijver Didier van Cauwelaert. Vanaf september 1981 tot 1982 neemt Patrick zijn eerste stappen in het theater in ‘Le Charimari’ met Pierrette Bruno.

33. Vide (1982)Iemand van Barclay hoor Patrick zingen tijdens één van zijn talentenjachten die hij organiseert. Zo krijgt hij de kans om een (45-toeren)single te maken, die in september 1982 verschijnt: ‘Vide’, met op de achterkant ‘Jusqu’au bout’. Dit wordt helaas (nog) geen doorbraak.

 

Van 1982 tot 1984 is hij weer in de bioscopen te zien in o.a. de films:

‘Ma femme s’appelle reviens’ 1982,
‘les Diplomés du dernier rang’ 1982,
‘le Bâtard’ 1983,
‘le Grand carnaval’ 1983.

En op de televisie

‘Paris Saint Lazare’ 1982,
‘des Larmes comme des couteaux’ 1983,
‘les Malheurs de Malou’ 1984.

32. Marre de cette nana-là (1984)Hij speel in enkele reclames voor o.a. Schweppes en de SNCF. In 1983 brengt hij zijn 2e 45-toerenplaatje uit die zijn carrière als zanger zal laten starten: Marre de cette nana-là. Hij zal er 200.000 exemplaren van verkopen.
Op 16 januari 1984 heeft Patrick zijn eerste televisieoptreden als zanger in de show ‘La chance aux chansons’ van Pascal Sevran.

On m'appelle Émilie (toneelstuk)

 

 

 

 

Vanaf 2 oktober 1984 speelt hij in het theater in het toneelstuk van Maria Pacôme ‘On m’appelle Émilie’.

 

Marche à l´ombre

 

 

Datzelfde jaar kan men zijn naam eveneens zien op affiches van 2 films: ‘Marche à l’ombre’en ‘la Tête dans le sac’

 

 

6. La Tête dans le sac (1983) Gérard Lauzier

In 1985 speelt hij in een nieuwe televisiefilm ‘Mariage blues, vergezeld van zijn vriend Florent Pagny. En in de film P.R.O.F.S., die 3 miljoen kijkers trekt.

8. P.R.O.F.S. (1985) Patrick Schulmann

P.R.O.F.S. (1985)

Ook verschijnt in ditzelfde jaar, in de maand mei, zijn 3e 45 toerenplaat ‘Comment ça va pour vous ?’

31. Comment ça va pour vous (1985)

En alsof dit nog niet genoeg is doet hij ook nog mee met de zomerconcerten van Patrick Sebastien, van 8 juli t/m 24 augustus 1985, met 3 chansons.

In het begin van 1986 is Patrick in Tunesië, waar hij meedraait in de film ‘La mémoire tatouée. Hij zal helaas niet in de bioscopen te zien zijn, maar wordt later (in 1990) uitgebracht onder de titel ‘Les liens de sang, en op de televisie onder de titel ‘Champagne amer’. Hij speelt ook een rol in de film ‘Suivez mon regard’.

Er verschijnt wederom een 45-toerenplaatje ‘Non, j’veux pas!’

30. Non, j'veux pas! (1986)

De Faces

en vooral zijn eerste album ‘De face (2faces), waarvan hij er slechts ongeveer 20.000 exemplaren zal verkopen.

Eind 1986 heeft Patrick een belangrijke ontmoeting met Claude Leloch, die hem voorstelt de rol van ‘Mozart’ te spelen in de film ‘Attention bandits’ (1987).

Attention bandits (1986.)

Attention Bandits (1987)

Het lied ‘Tout l’monde peut se tromper’ die op zijn album ‘De face’ staat, wordt door Claude Leloch gekozen als filmmuziek voor deze film.

28. Tout l'monde peut s'tromper (1986)

29. J'roule vers toi (1986)

Patrick Bruel en concert

In 1987 komt hij met een nieuwe 45 toerenplaat, ‘J’roule vers toi’, maar deze loopt, net als ‘2faces’ ook niet goed. Niettemin staan ze Patrick toch toe een concert te geven van 5 t/m 8 mei in l’Olympia’ en op tournee te gaan van 25 maart tot 12 juli. Van het optreden in l’Olympia is zelfs een videoalbum verschenen.

In datzelfde jaar wordt Patrick gevraagd door Georges Lautner de hoofdrol te spelen in de film ‘la Maison assassinée’ (1988). Het wordt één van zijn mooiste rollen…

12. La Maison Assassinée (1988) Georges Lautner

La maison assassinée (1988)

In 1989 krijgt hij weer een contract voor 2 films: l’Union sacrée (1989) van Arcady, 10 jaar na ‘Le Coup de Sirocco’

13. L'Union sacrée (1988) Alexandre Arcady

L´Union sacrée (1989)

en ‘Force Majeur’ (1989).

14. Force majeur (1989) Pierre Jolivet

Force majeur (1989)

Op 2 oktober 1989 verschijnt zijn single ‘Casser la voix’. Dit is een succes!

Casser la voix

Vervolgens brengt hij een week later ook nog een album uit (09-10-1989): ‘Alors regarde’, opgenomen in New York met Mick Lanaro. Dit is een enorm succes. Er worden meer dan 3 miljoen exemplaren van verkocht. Hierop staan behalve Casser la voix, nummers als J’te l’dis quand même, Décalé en Place des Grands Hommes.

Alors regarde, Place des Grands Hommes, J´te l´dis quand même, Décalé

Het nummer ‘Place des Grands Hommes’ is speciaal gemaakt voor de uitzending Avis de recherche van Patrick Sabatier, waarin de hoofdgast zijn vroegere klasgenoten ontmoet.

De tour die volgt ter promotie van dit album wordt een groot succes ! Tijdens concerten nemen fans het zingen over van Patriiick.

Patrick Bruel Tour 90-91

Buiten een kleine rol in de film van Lelouch ‘Il y a des jours et des lunes’ worden de jaren 1990 en 1991 besteed aan zang. Hij staat in Zénith in Parijs en gaat vervolgens op tournee van 5 oktober tot 23 december 1990 en van 27 april tot 18 augustus 1991 (Tour 90-91 Si ce soir…). Van deze tournee verschijnen 2 video’s en een dubbelalbum (cd), en later een DVD.

Op 2 februari 1991 wordt Patrick Bruel 3 keer genomineerd voor “Victoires de la musique”, maar hij zal er met lege handen weer vertrekken. Van september tot november 1991 draait hij mee in de film ‘Toutes peines confondues’ van Michel Deville (1992). Uiteindelijk wordt Patrick in februari 1991 wel gekozen tot zanger van het jaar. Het album ‘Alors regarde’ verschijnt in Spanje onder de titel ‘Romper voz’. Er zijn 3 liederen op dit album in het Spaans uitgebracht. En ‘Casser la voix’ wordt in het Italiaans uitgebracht onder de titel ‘Cosi non va’.

PATRICK IS IN NEDERLAND !

In 1992 breekt hij eindelijk ook in Nederland door met de single Casser La Voix (live versie) na een optreden in de TV Show. Zowel de Tros, de Franse Ambassade, Mojo concerts en BMG worden de volgende dag overstelpt met telefoontjes.

Interview Tros TV-show op 27 november 1992

Ivo: Zo meteen een optreden met een van de grootste popidolen van dit moment: Patrick Bruel. We nemen u mee naar Parijs, voor een gesprek bij de maestro zelve. En dan nu het moment waarvoor we de afgelopen week letterlijk platgebeld zijn. Het leek wel of heel Nederland onder de 20 erbij wilde zijn, bij Patrick Bruel en u hoort ze al… Zonder twijfel een van de allergrootste jeugdidolen van dit moment. Wat wij hier nauwelijks weten is dat ie begon als filmacteur. Hij speelde hoofdrollen in een groot aantal Franse films van o.a. Claude Lelouche, maar het was toch de muziek die van hem een idool maakte tot ver buiten de grenzen van Frankrijk. Waar hij ook optreedt bij zijn concerten spelen zich onvoorstelbare hartverwarmende taferelen af. Zelfs een paar maanden terug in Utrecht bij zijn eerste concert in Nederland werden al zijn nummers stuk voor stuk, tot zijn eigen verrassing, meegezongen. Patrick Bruel, 33 jaar, met als grote idolen de Rolling Stones en Johan Cruijff. Zijn lievelingsnummer is 14, alweer vanwege Cruijff en omdat ‘ie 33 jaar geleden geboren is op de 14e mei. In zììn land geliefd, omdat ‘ie zich duidelijk uitlaat, bijvoorbeeld over politieke zaken die hem niet lekker zitten. Bruel, nuchter, intelligent middelpunt van moderne waanzin.

We zochten hem op in zijn Parijse appartement, op een strikt geheim gehouden plek, gelegen aan een typisch Parijs binnenplaatsje.

Ivo: Heeft u een verklaring voor al dit enthousiasme?

Patrick:.Dat hebben al zo velen zich afgevraagd, dus begin ik er niet aan. Sommige dingen kun je niet verklaren. Als ’t zo mooi loopt, moet je daar vooral niet over gaan piekeren.

Ivo: ’t Kan helpen dat u jong genoeg bent om de jeugd te begrijpen en oud genoeg om de ouders aan te spreken.

Patrick: Misschien.

Ivo: U weet waar ’t over gaat, want u ging naar Brussel voor de Stones. Uw moeder wist van niks.

Patrick: Klopt, dat was in 1973. Toen heb ik de Rolling Stones gezien. Ik ging met de trein. ’t Ging uit van radio RTL. Ik was 14 en wilde de Rolling Stones zien. In Frankrijk mochten ze niet optreden. En ik ben ’n fan van ze.

Ivo: Dus u snapt ’t enthousiasme van groupies?

Patrick: Ik was er zelf één.

Ivo: Uw moeder wilde dat u chirurg werd. Dat is er dus niet van gekomen.

Patrick: Ze wilde vooral dat ik iets van m’n leven zou maken, dat ik zou slagen. Alle ouders willen dat. Studie biedt perspectieven. Je kunt chirurg worden, advocaat…

Ivo: En is ze nu tevreden?

Patrick: Vast wel. Want ik heb bereikt wat ik wilde. Dat stemt tevreden. ’t Is niet alleen het succes. Ik wist dat ik op m’n 15e dat ik zanger wilde worden. En acteur, maar dat komt op de 2e plaats. En ’t is gelukt. Wat ik in Utrecht heb meegemaakt, dat was geweldig. Voor ’t eerst zong ik voor ’n niet-Franstalig publiek. Toch zongen ze 3 uur lang mee, uit ’t hoofd. Ik dacht echt dat er Belgen en Fransen waren gekomen, niet dat er Nederlanders zaten. Ook de musici en journalisten zeiden: ’t Zijn Fransen. Ze zingen Frans. Ik dacht: Ik wil ’t toch zeker weten. Ik ben ’t in de zaal gaan peilen. Wie komt er uit Belgie, wie uit Frankrijk? Drie mensen maar. Nederlanders? Ouiiiiiii. Ik dacht: Dit kan niet, hoe kennen jullie die teksten?

Ivo: Ze spreken geen Frans, ze zingen Bruel…

Patrick: Ze spreken geen Frans, maar zingen ’t wel. Fantastisch. ’t Kan dus. ’t Franse chanson kan dus grenzen overschrijden. Schitterend vond ik dat. ’t Publiek was zo enthousiast. ’t Was één van m’n mooiste concerten. Dat doen we in Rotterdam nog ‘s.

Ivo: Had u in Utrecht plankenkoorts?

Patrick: Oui.

Ivo: En nu in Rotterdam?

Patrick: Altijd. Voor Rotterdam heb ik plankenkoorts omdat de zaal heel groot is. Als de zaal vol is, is ’t over. Als er maar genoeg mensen komen. ’t Is erg groot. ’t Loopt nu vol.

Zijn grote doorbraak beleefde ‘ie in het legendarische Parijse Olympia Theater. En daar bij zijn allereerste optreden in dat immense theater de hele zaal al zijn liedjes meezong.

Patrick: Als ik opkom, zingen ze al. Ik maak ’t tot ’n feest. Dat is fantastisch.

Ivo: U geloofde ’t niet en maakte ’n video voor uw kinderen later.

Patrick: Jij weet ook alles. Da’s waar. Ik dacht: Dit moet ik vastleggen, anders geloven ze me later niet. Nu wel.

Ivo: Nu kunnen uw kinderen later de video zien.

Patrick: Afwachten maar.

Ivo: Twee namen komen steeds terug: Jacques Brel en Yves Montand. Brel vooral om z’n lied Amsterdam.

Patrick: Onder andere, ja.

Ivo: Wat is er zo bijzonder aan dat lied?

Patrick: Dat is niet uit te leggen. Ik was 5 toen ik ’t voor ’t eerst hoorde. M’n moeder kwam met de single thuis. Ik vond ’t mooi. Waarom vind je zoiets mooi als je 5 bent? Misschien om ’t woord hoeren. ’n Beladen woord maakte indruk. ’t Deed me wel wat. Later zong ik ’t op concoursen en thuis. Altijd dat lied. Dat moest ik in Amsterdam dus zingen.

Ivo: En Montand omdat hij zanger en acteur was?

Patrick: Nee, die bewonderde ik erg. En hij is naar me komen luisteren. Hij gaf me een bemoedigend schouderklopje. Hij zei: Je kan ‘t. Dat is toch prachtig? Ik was erg aangeslagen toen hij overleed. Hij had nog zeker 15 jaar met mooie dingen kunnen komen.

Ivo: U geeft ook uw mening over veel politieke onderwerpen. Wat vindt u van ’t Front National?

Patrick: Dat deugt niet. Ik denk dat ’t vanzelf afbrokkelt. De mensen zullen doorkrijgen dat ’t bedrog is. ’t Is bedrog als je zegt: Stem op ons en je problemen worden opgelost. Hun oplossingen zijn zo beschamend en kleingeestig. Ze roepen zo veel slechte herinneringen op.

Ivo: Vindt u dat u daar iets aan moet doen? Dat u tegen Le Pen moet waarschuwen?

Patrick: Ja, ik en iedereen. Ook wie elke dag naar de kroeg gaat. Die moet ’t daar vertellen. ’n Ander op de markt of bij vrienden. Ik draag ’t via de microfoon uit. Dat wordt gelukkig gehoord. Des te beter als ’t kan meehelpen. Je kunt extremisme en rechts-extremisme niet laten begaan in ’n land dat democratie belooft, waar asielzoekers terecht kunnen en rechten gerespecteerd worden. Toen die rechten niet gerespecteerd werden, leed ons land eronder. ’t Verleden is soms een zware last. Zo lang is 1940 niet geleden. Frankrijk gedroeg zich niet zo geweldig. En de Franse regering toen ook niet. ’n Volk is makkelijk te beïnvloeden. Door allerlei praatjes veranderen ze van mening. Daar moet je goed op letten. ’n Artiest of een bekend persoon moet ’t woord nemen. Hij moet ’t gebruiken, niet misbruiken.

Ivo: Nou, het zal u duidelijk zijn. Hij is er. En die zenuwen voor Rotterdam hoeft ‘ie niet meer te hebben. Zijn 1e concert daar a.s. zaterdag was in no-time uitverkocht, sold-out, zoals ‘ie het zelf in prachtig Frans zegt. De belangstelling is zelfs zo groot, dat er nu nog een 2e concert is, a.s. zondag, en daarvoor zijn nog een paar kaarten. Hij is hier, live….PATRICK BRUEL…

Patrick treedt op met het nummer Alors regarde.

Einde van de TV Show.

Vredenburg Utrecht

Later dat jaar geeft hij zijn eerste concert in Nederland in een uitverkocht Vredenburg. Een paar jaar later treedt hij weer in Nederland op: dit keer tweemaal in een uitverkocht Ahoy. Verder wordt hij ook populair in andere niet-Franstalige landen, zoals Duitsland en Zweden. Van 15 april tot 19 december 1992 geeft hij er concerten.

Hij geeft zijn medewerking aan het album ‘Urgence’ tegen aids, waarop hij een duet zingt met Jacques Higelin, en het album ‘A capela do Brasil’ van het Trio Esperança. Ook heeft hij 2 liedjes geschreven voor het album ‘Ca ne change pas un homme’ van Johnny Hallyday. Eind 1992 ontvangt hij de “World Music Award” van grootste verkoper van Franse platen.

1993: Patrick Bruel ontvangt “Victoire de la musique’’ wegens het meest geexporteerde Franstalige album in 1992. Patrick speelt in de film ‘Profil Bas’ van Claude Zidi (1993) en ‘Les cent et une nuits’ (1994).

Sinds 1993 doet hij elk jaar mee aan de concerten van Les Enfoirés ten bate van ‘Restos du coeur’, een franse liefdadigheidsinstelling die warme maaltijden verstrekt aan de allerarmsten in de samenleving. http://www.restosducoeur.org/index.php

Les Enfoirés

Patrick is weer in Nederland en treedt op in de TV Show van Ivo Niehe
met het nummer Bouge

TV Show Special i.s.m. de Hartstichting (18 april 1994)

Goedenavond. Het begin van een week die in het teken staat van ons hart. Ook deze week zullen hart- en vaatziekten weer duizend dodelijke slachtoffers maken…. Traditiegetrouw hebben we ook muziek, met vanavond o.a. samen met zijn band Patrick Bruel. We doen het allemaal in het kader van de hartweek die vandaag begonnen is. De week waarin de Nederlandse Hartstichting letterlijk bij u en bij mij op de stoep komt staan om steun te vragen voor het werk dat zij doen. Zelf kunnen we ook iets doen om te voorkomen dat we getroffen worden door een infarct, zoals niet roken, maar dat weet u natuurlijk al lang. En natuurlijk niet te vet eten. Uit onderzoek blijkt dat bevolkingsgroepen die erg vet eten, zoals bijvoorbeeld de Russen, dat ‘ie veel meer kans op een hartziekte hebben dan bijvoorbeeld de japanners, die doorgaans heel mager eten. Eén van de manieren waarop je er zelf ook iets aan kan doen om problemen te voorkomen is bewegen. En daarover zingt ‘ie. Eén van de grootste Europese idolen van onze tijd. Bouge zingt ‘ie. Beweeg in de gebiedende wijs enkelvoud. Hier is, samen met zijn band, PATRICK BRUEL…

Patrick treedt op met het nummer BOUGE…

Ivo: Patrick Bruel met een fantastisch advies: BEWEEG!

Tournee 94-95

Op 26 april 1994 brengt hij zijn 3e album uit, opgenomen in New York, met de simpele titel ‘Bruel’. Dit album zorgt ervoor dat hij een concert geeft in Bercy, en op tournee gaat van 9 september tot 18 december 1994 (Tour 94-95 ‘On s’était dit…) en van 3 mei tot 17 september 1995.

Patrick Bruel Tour 95 (DVD)

Patrick Bruel Tour 94-95

In augustus 1995 brengt hij een CD uit met 6 liedjes vertaald in het Spaans, bedoeld om Spanje en Zuid-Amerika te veroveren. De overige nummers op dit album zijn een verzameling van zijn overige liedjes.

Plaza de los Heroes

Plaza de los heroes – 1995

01. Plaza de los heroes (Place des grands hommes), 02. Cuantas murallas… (Combien de murs…), 03. J’suis quand même là…, 04. Alors regarde, 05. Me voy (Bouge !), 06. Romper la voz (Casser la voix), 07. Décalé, 08. Aunque no este bien (Je t’aime), 09. (J’te l’dis quand même), 10. Joue, docteur joue !, 11. Rien à perdre, 12. No volveremos a bailar…, 13. (Est-ce que tu danseras avec moi…), 14. Pars pas, Qui a le droit (live)

19. Sabrina (1995) Sydney Pollack

In 1995 speelt hij een rol in de film ‘Sabrina’ van Sidney Pollack. Van 14 tot 20 juni 1995 is hij voorzitter van het ‘Festival du films’ in Parijs.

20. Le jaguar (1995) Francis Veber

Aan het eind van zijn tournee 94-95 speelt hij een rol in de film ‘Jaguar’, opgenomen in het Amazonegebied. In 1996 verschijnt zijn video-album Live ‘On s’était dit…’ van zijn tournee 94-95.

21. K (1997) Alexandre Arcady

In 1996 speelt hij weer in een film van Alexandre Arcady: K (1997) om kort daarna weer te verschijnen in een film van Lelouch: ‘Hommes Femmes Mode d’emploi’ (1996).

1997 wordt weer een druk filmjaar voor Patrick. Hij heeft rollen in de films ‘The Misadventures of Margaret (les Folies de Margaret)’ (1998), ‘Hors jeu” (1998) en ‘Paparazzi’ (1998). In november 1997 neemt hij deel aan ‘Festival de Cine Frances’ in Accapulco, Mexico (voor de film ‘K’).

Op 4 oktober 1997 zingt hij ter gelegenheid van de 50e verjaardag van Julien Clerc een duet (‘Quand je joue’) met hem in Palais des Sports in Parijs. Dit duet kan men terugvinden op de CD, ‘Julien: 4 octobre’ (12/1997).

In 1998 treedt hij enkele keren op bij concerten van o.a. Julien Clerc in Brussel (Forest National) en Bercy in Parijs, en met Johnny Hallyday in Stade de France in Parijs, in september 1998. Dit duet is terug te vinden op video en de CD ‘Johnny allume le feu’ (1998). Later zal hij nog een duet zingen met Johnny in Forest National in Brussel.
Op 29 mei 1998 viert de Luikse voetbalvereniging ‘Standaard Luik’ zijn 100ste verjaardag in het Stade de Sclessin. Het is een reunie van verschillende zangers en zangeressen, zoals Axelle Red, Patricia Kaas, Umberto Tozzi en natuurlijk Patrick Bruel.
In mei 1998 produceert hij het toneelstuk ‘la Grande magie’, in Theater Hébertot, in Paris, vanaf 26 mei 1998. Ook produceert hij de plaat ‘Yo malé’ van Coumba Gawlo, waaraan David en Fabrice Moreau, zijn 2 halfbroers, hebben meegewerkt.

In datzelfde jaar geeft Patrick zijn medewerking aan de CD ‘Ensemble’ ten bate van ‘Ensemble contre le SIDA’ (Samen tegen AIDS). En van 13 juli tot 15 augustus draait hij mee in de film ‘Lost & Found’ (2000, USA).

Juste avant

In het jaar 1999 besteedt Patrick vooral aandacht aan zijn 4e studioalbum ‘Juste avant’, die op 19 oktober 1999 verschijnt. Het eerste lied, J’te mentirais… wordt al op de radio gedraaid vanaf 7 september.

Van 8 tot 17 januari 2000 gaat hij mee op tournee met ‘Les Enfoirés’.

Les Enfoirés en 2000

TV Show, interview van Ivo Niehe, 22 februari 2000

TROS TV-Show 22-02-2000

Voor ons programma zijn we in Parijs, bij niemand minder dan president Chirac. En we blijven een beetje in Frankrijk. Het is een beetje een Franse avond, want in ons midden is vanavond ook Patrick Bruel. Ooit was er ook in ons land sprake van een soort Bruelgekte. Zo razend populair was die Franse zanger hier. Het mooie was, dat waar ‘ie ook in Nederland kwam, zijn liedjes, tot Bruel’s eigen stomme verbazing ook in het Frans altijd weer door wie dan ook, oud en jong, werden meegezongen. Sindsdien is het, althans bij ons, aanzienlijk stiller geworden rond Bruel. 5 jaar lang maakte ‘ie eigenlijk ook geen nieuwe CD. In die tussentijd speelde ‘ie wel in een aantal films. Want hij wil alles, zingen en acteren. Maar nu is ‘ie er weer. Terug in volle glorie, 40 jaar inmiddels…..Patrick Bruel…

Ivo: Daar ben je weer. We hebben 5 jaar niets van je gehoord. Hoe komt dat?

Patrick: Ik heb in films gespeeld en chansons geschreven. Ik heb ruimschoots de tijd genomen zodat ik echt wat te vertellen zou hebben.

Ivo: Misschien had je die 5 jaar ook nodig om wat afstand te nemen van die overweldigende belangstelling.

Patrick: Ja, van 1989 tot 1995 heb ik ’n waanzinnig avontuur beleefd waarbij het vaak de spuigaten uitliep.

Ivo (tegen het publiek): Wat is er?

Patrick: Verstaan ze geen Frans?

Ivo: Jawel, natuurlijk

Patrick: Si?

Ivo: Ze verstaan alles. Kijk maar uit.

Patrick: Ik mag wel oppassen.

Ivo (tegen het publiek): Zullen we in het Engels doorgaan?

Patrick: You want it in English?

Publiek: Yessss

Ivo: Misschien is dat beter.

Patrick: Ik moest van hem Frans praten….. We doen het allebei.

Ivo: Je bent inmiddels 40.

Patrick: Laten we maar in het Frans doorgaan…hahaha

Ivo: Ze zeggen dat dat de mooiste leeftijd is voor ’n man.

Patrick: Maar ik oog veel jonger…hahaha

Ivo: Is ’t ook je mooiste leeftijd?

Patrick: Elke leeftijd is mooi als je de energie hebt om van alles te ondernemen.

Ivo: Je wilde ’t nummer dat je gaat zingen ondertiteld hebben. De tekst is dus belangrijk.

Patrick: J’te mentirais kan ’t beste ondertiteld worden. Het is ’t verhaal van ’n man die z’n vrouw gaat vertellen: Luister, ik heb ’n ander leren kennen. En onze relatie loopt gevaar. Help me die nader van me af te zetten. Een idioot voorstel. Gevaarlijk en pijnlijk.

Ivo: Eerst nog een laatste vraag. Hierna gaan we op bezoek bij de heer Chirac. Wat is de algemene opinie over hem? Men vindt Jacques Chirac geweldig, omdat men Lionel Jospin geweldig vindt. Jospin is ’t hoofd van de regering en Chirac is ’t staatshoofd. Het verschil is dat Jospin al het binnenlandse werk doet. En François Mitterand…

Ivo: Die is er niet meer.

Patrick: Oeuffff… foutje, hahaha… En Jacques Chirac is staatshoofd. En de Fransen vinden hun verschil in politieke signatuur prima. Het is een soort ode aan de democratie. Zo’n beetje de helft van de Fransen is links en de helft rechts. Nu hebben ze de ene als staatshoofd en de ander als premier. En ze zijn enorm populair.

Ivo: Het systeem functioneert dus.

Patrick: Ja, heel goed. Maar we zijn nu nog maar zo’n 2 jaar verwijderd van de verkiezingen. Dus het kan problemen gaan opleveren, want nu wordt het ieder voor zich. Jospin gaat zich natuurlijk kandidaat stellen voor ’t presidentschap. Hij is er ook geschikt voor. We zullen wel zien. Maar Chirac is heel populair.

Ivo: Ik vond het erg leuk weer met je te praten.

Patrick: Ik ook.

Ivo: Beloof dat ’t niet weer 5 jaar duurt.

Patrick: Afgesproken.

Ivo (kondigt Patrick aan): JACQUES BRUEL…

Patrick : PATRICK…

Ivo : PATRICK BRUEL, oh oh oh oh oh oh ohhhhhhhhhh hahahahahahahahahaha

Patrick : hahahahahahahahahaha

Ivo : Die doen we even over…..

Patrick: Dat was ’n goeie…hahahaha

Ivo: PATRICK BRUEL…!

Patrick treedt op met het nummer J’te mentirais…

Ik zou liegen als ik zei dat de gedachte niet bij me was opgekomen
Als ik zei dat ik niet had geprobeerd te onthouden waar ze woont
Als ik je zei: Lieverd, dat het me niets deed..dat ik niet heb gemerkt van de lichaamstaal
Dat ik niet moest glimlachen toen ze zweeg
Dan zou ik liegen…dan zou ik liegen…
Vlug, ik val
Kijk je naar me, sta je beneden
Om me mee te nemen naar een plek waar ik uit mezelf niet heen ga
Vlug nou, want ik val
Als ’n marionet zonder touwtje zo los en breekbaar
Ik zoek jouw hand in de lucht om dat ik geen bladzijde wil omslaan
Ik zou liegen
Als ik je in de ogen keek en zei
Dat je niet hoeft te huilen
Dat die vrouw niets voor me betekent
Dan zou ik liegen
En toch heb ik tegen mezelf gelogen
Omdat ik dacht dat ons zoiets niet kon overkomen
Dat wij sterker waren dan het leven zelf
Maar van die dingen weet je eigenlijk niets
Vlug, ik val
Sta jij beneden? Wacht je me op om me mee te nemen naar ’n plek om me naar jou toe te trekken?
Vlug nou, want ik val
Als ’n marionet zonder touwtje
Ons leven trekt aan me voorbij
Ik zoek jouw hand in de lucht om haar beeld te verjagen
Ik zou liegen
Maar tegen wie moet ik ’t anders zeggen
Als ik geen verraad wil plegen aan jou?
Zwijgen kan nog erger zijn
Vlug, ik val
Sta jij beneden
Om me mee te nemen naar een plek waar ik uit mezelf niet heen ga
Om me naar jou toe te trekken?
Vlug nou, want ik val
Als ’n vogel die in de vlucht in het hart is geraakt
En die zich nog steeds afvraagt waarom hem dat is overkomen…
…waarom het dat is overkomen

 

Van 27 april tot december 2000 gaat hij vervolgens zelf op tournee en geeft ook enkele concerten in Zénith in Parijs, van 3 tot 14 mei (Tour 2000).

Parijs, Zénith, 14-05-2000

Paris Zénith, 14 mei 2000 !!

In juli en november 2000 geeft hij zijn medewerking aan het album ‘Solidays’ (06/2000) door mee te zingen met het lied ‘Qui sait’ met 10 andere artiesten. Ook doet hij, samen met enkele andere artiesten, mee met het lied ‘Samen Kerstmis’: een actie tegen AIDS. En tussen 2 tournees door vindt Patrick nog tijd om in 2 films te spelen: ‘Le Lait de la tendresse humaine’ (09/2001)

Le Lait de la Tendresse humaine

 

en ‘Les Jolies choses’ (11/2001).

27. Les jolies choses (2001) Gilles Paquet-Brenner

Les jolies choses

23 oktober 2000: De officiële website van Patrick Bruel www.patrickbruel.com is een feit!

Op 17 februari 2001 wordt Patrick 3 keer genomineerd voor ‘Victoires de la musique’.

Op 2 maart 2001 zette hij de concerten voort die hij in 2000 was begonnen. In juni 2001 verscheen ook een live CD en DVD van dit concert.

Concert Patrick Bruel 03-03-2001

Explosie chemische fabriek nabij Toulouse

Patrick tijdens concert tbv slachtoffers AZF-fabriek Toulouse, 17 november 2001

Op 17 november 2001 nam hij deel aan een concert ten bate van de slachtoffers van de AZF-fabriek nabij Toulouse. Een explosie in deze chemische fabriek liet een krater van bijna 30 meter diep en 200 meter breed achter. Omdat deze fabriek op slechts een kilometer afstand stond van bewoond gebied, raakten er veel mensen gewond. Er waren 29 doden te betreuren, 2500 zwaargewonden en 800 lichtgewonden. De oorzaak van de explosie is nooit achterhaald.

Van november tot december 2001 is Patrick betrokken bij het album van Ana Torroja (20-22-2001), door de vertolking van het lied ‘Qui a le droit’ in een duet met haar, en het album Florent Pagny “2” (15-12-2001) met het duet ‘Mes emmerdes’.

25 mei 2002: Sandrine François vertegenwoordigt Frankrijk op het Eurovisiesongfestival met een lied van Patrick Bruel (samen geschreven met Marie-Florence Gros en Rick Allison) ‘Il faut du temps’. Ze eindigde op de 5e plaats!

Ook is hij mede-auteur van het lied ‘Attends-moi’ voor Elisa Tovati, en ‘Trouve-moi des mots’ voor Johnny Hallyday (04-11-2002).

In 2002 steekt Patrick zijn artistieke nek behoorlijk uit met zijn project ‘Entre-deux’. Het werd een succes! Entre deux, tussen 2 wereldoorlogen (de jaren 20 en 30), met allemaal liedjes uit dat tijdperk, gevolgd door een mini-tournee van 4 juli t/m 17 november en een live DVD.

In november 2002 werkt hij mee van het album ‘Autour de Serge Reggiani’ met het lied ‘Et puis’ (29-11-2002).

Le Limier, poster

Le Limier

Van september t/m maart 2003 staat hij, 18 jaar na ‘On m’appelle Emilie’ weer terug in het theater met het stuk ‘Limier’ met Jacques Weber

Op 15 februari 2003 wordt Patrick 2 keer genomineerd op het 18e ‘Victoire de la musique’, maar hij vertrekt er met lege handen.

In maart 2003 werkt hij mee aan de single ‘Aux enfants de la terre’ ten bate van de vereniging ‘Les enfants de la terre’, door Yannick Noah.

Van maart t/m juni 2003 is Patrick weer opnames aan ’t maken voor de film ‘Une vie à t’attendre’ en hij werkt mee aan de animatiefilm ‘Sinbad’ (09-07-2003).

Patrick Bruel, Entre-deux (dvd)

Na de mini-tournee ‘Entre deux’ van 3 juni tot 24 augustus 2003 komt er een live-CD uit: ‘Entre deux à l’Olympia’ (10-06-2003), inmiddels ook verkrijgbaar op DVD.

Op 15 juni 2003 zingt hij tijdens het jubileumconcert van Johnny Hallyday in Parc des Princes een duet met Johnny: l’Envie !

Op 19 augustus 2003 wordt Patrick Bruel vader van een zoon: Oscar

Kennisgeving geboorte Oscar aan leden 14leclub

Oscar, 19 augustus 2003 (Léon, 28 september 2005)

 

 

Op 12 oktober 2003 ontvangt Patrick de ‘World Music Awards 2003’ voor beste mannelijke Franse artiest.

Untitled

Op 6 december 2003 zingt hij voor de uitzending Téléthon een speciaal daarvoor geschreven nummer ‘Arc-en-ciel’, met Vincent Lindon en Sandrine Kiberlain.

Eind 2003 maakt hij weer opnames voor de Spaanse film ‘El Lobo’ (05-11-2004).

El Lobo (2004)

2004: Patrick Bruel is medeschrijver van het lied ‘En t’attendant’ voor Isabelle Boulay (10/05/2004).

Une vie à t’attendre (2004)

Une vie à t'attendre (2004)

 

Op 12 juni 2004 ontvangt Patrick de ‘Gouden zwaan’ voor beste acteur op het Festival ‘les Journées romantiques’ de Cabourg, voor zijn rol in de film ‘Une vie à t’attendre’.

Cabourg, Festival du film 2004 (Gouden Zwaan)

 

Trouwdag Patrick Bruel met Amanda Sthers, 21 september 2004

Amanda Sthers en Patrick Bruel, 21 september 2004

 

Puzzle, Best of... 1984-2004

Op 8 november 2004 komt zijn CD ‘ Puzzle, Best of.. 1984-2004’ ter gelegenheid van zijn 20-jarige jubileum als zanger.

Et puis la terre...

Januari 2005: Op initiatief van Patrick Bruel zingt een 60-tal zangers en zangeressen de single ‘Et puis la terre’ ten bate van de slachtoffers van de tsunami in Azië op 26 december 2004.

Op 14 februari 2005 neemt hij deel aan het Olympia-concert ter ondersteuning van ontvoerde journalisten in Irak.

Maart juni en september 2005 is Patrick adviseur voor het programma ‘Poker’ voor Canal+

Van april t/m juni 2005 heeft Patrick het weer druk met opnames voor de film ‘O Jerusalem’ (14-05-2006) van Elie Chouraqui,

Ô Jerusalem (2005)

gevolgd door ‘l’Ivresse du pouvoir’ in december van datzelfde jaar.

L´ivresse du pouvoir (2006)

Op 28 september 2005 wordt Patrick Bruel voor de 2e keer vader van een zoon: Léon

Kennisgeving geboorte Léon aan leden 14leclub

Des souvenirs... devant (promotie album)

Des souvenirs devant...

2007 – Un Secret

 

Un secret (2007)

Door deelname aan een prijsvraag via internet, georganiseerd door Maison Descartes, over de film Un Secret kon je kaartjes winnen voor de avant-première, in het Filmhuis in Den Haag op zondag 28 september 2008. Ik had gewonnen en ontving per post een uitnodiging om bij de avant-première aanwezig te mogen zijn. Er waren zelfs extra kaartjes geregeld, zodat ik ook m’n ouders mee kon nemen. Een ontroerende en aangrijpende film. Ik moest zelfs huilen…

De regisseur van deze film, Claude Miller, was ook aanwezig. Op onderstaande foto (rechtsonder) krijg ik een handtekening hem. Op 4 april 2012 is hij helaas overleden aan kanker.
Jean-François Blarel, ambassadeur van Frankrijk in Nederland (op dat moment) hield een toespraak voorafgaand aan de film, waarna er een debat volgde waaraan het publiek kon deelnemen.

De film van Claude Miller is een bewerking van de roman Un secret van Philippe Grombert. Dit boek werd in 2010 gekozen om als thema te dienen voor het literair concours Prix du jeune lecteur néerlandais.

Voorpremière Un Secrèt, Filmhuis Den Haag, 28 september 2010

2009 – Le code a changé

Le code a changé (2009)

 

 

Deze pagina is in bewerking en wordt vervolgd!

 

 

Filmografie

1978 – Le coup de sirocco (Alexandre Arcady)
1981 – Ma femme s’appelle reviens (Patrice Leconte)
1982 – Le bâtard (Van Effenterre)
1982 – Les diplômés du dernier rang (Gion)
1983 – Le grand carnaval (Alexandre Arcady)
1984 – La tête dans le sac (Gérard Lauzier)
1984 – Marche à l’ombre (Michel Blanc)
1985 – P.R.O.F.S. (Schulmann)
1986 – Suivez mon regard (Curtelin)
1986 – Attention, bandits (Claude Lelouch)
1986 – Champagne amer (Behi)
1988 – La maison assassinée (Georges Lautner)
1989 – Force majeure (Pierre Jolivet)
1989 – L’union sacrée (Alexandre Arcady)
1990 – Il y a des jours… et des lunes (Claude Lelouch)
1992 – Toutes peines confondues (Michel Deville)
1993 – Profil bas (Claude Zidi)
1994 – Les cent et une nuits (Agnès Varda)
1995 – Sabrina (Sydney Pollack)
1996 – Le jaguar (Francis Veber)
1997 – K (Alexandre Arcady)
1998 – Paparazzi (Alain Berbérian)
1998 – Les folies de Margaret (Skeet)
1998 – Hors jeu (dridi)
1999 – Lost and Found (J. Pollack)
2000 – Le lait de la tendresse humaine (Cabrera)
2001 – Les jolies choses (Paquet-Brenner)
2002 – Sinbad la légende des sept mers (Tim Johnson, Patrick Gilmore)
2003 – Une vie à t’attendre (Thierry Klifa)
2003 – El lobo (Miguel Courtois)
2003 – Sinbad : la legende des sept mers (Tim Johnson, Patrick Gilmore)
2005 – O Jérusalem (Elie Chouraqui)
2006 – L’ivresse du pouvoir  (Claude Chabrol)
2007 – Un secret (Claude Miller)
2009 – Le code a changé
2010 – Comme les 5 doigt de la main
2012 – Le Prénom
2012 – Paris Manhattan
2013 – Les Gamins
2014 – Les Yeux jaunes des crocodiles
2014 – Tu veux ou tu veux pas